57حزب و زير پرچم وى درمى‌آيند.
اما ادعاى نامعقول بودن برخى موارد نيز كه در احاديث حضرت مهدى(عج) آمده، شامل احاديثى است كه جزئيات مربوط به ايشان در آنها بيان شده است. دراين‌باره بايد گفت صرف‌نظر از حق يا باطل بودن انتقاد شخص منتقد، اين احاديث، احاديثى آحاد هستند كه به وسيله اشخاص نقل شده است و درست يا ضعيف بودن آنها حجيت شرعى ندارد. ازاين‌رو، عالمان بر آنها تكيه نمى‌كنند و در بحث‌هايشان نيز نمى‌گنجانند؛ زيرا از فايده علمى يا عملى تهى هستند.
اعتبار اين احاديث و التزام به آنها مانند داستان‌هاى پيامبران گذشته، احاديث سيره رسول خدا(ص) و صحابه و اخبار و حوادث تاريخى، مشروط به اين است كه از نظر سند و متن با هم مقايسه و متمايز گردند و سپس آنهايى كه ترجيح دارند و با دلايل سازگارترند، برگزيده شوند.
آنچه گفته شد، به احاديثى كه درباره آينده سخن مى‌گويد اختصاص ندارد. بلكه احاديث مربوط به گذشته و حتى حال نيز به چنين نقدى الهام گرفته از يكى از اصول جارى عرف و شواهد حالى و مقالى نياز دارد.
معيار در همه موارد - گذشته، حال و آينده - يكى است؛ يعنى همه آنها از اخبار غيبى هستند كه جز از طريق خبردهنده‌اى راستگو و آگاه دانسته نمى‌شوند. از آنجا كه اين امور از منقولات هستند و منشأ آنها شنيدن است، تنها راه چاره، اخبار و احاديثى هستند كه اين‌گونه موضوع‌ها را روايت مى‌كنند، نه هيچ چيز ديگر. ولى نگرش مؤمنان به متون دينى تفاوت مى‌كند؛ به اين ترتيب كه اگر چيزى در قرآن كريم - وحيى كه معجزه است - يا در حديث شريف - كه وحى غير معجزى است - آمده باشد، در آن صورت