96
لَعَنَ اللهُ مَنْ أَزَالَنَا عَنِ الْعُبُودِيَّةِ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَنَا وَ إِلَيْهِ مَآبُنَا وَ مَعَادُنَا وَ بِيَدِهِ نَوَاصِينَا. 1
خداوند لعنت كند كسى كه ما را از مقام بندگى خدا خارج كند؛ همان خدايى كه ما را آفريده، به دنيا آمدن و معاد ما با او و موى پيشانى ما به دست اوست.
امام جعفر صادق(ع) ادعاى اين دسته از غاليان را كه مدعى بودند خداوند متعال ائمّه(ع) را آفريده و سپس آفرينش و روزى دادن به مخلوقات ديگر را به صورت كامل به آنان واگذار كرده است و مشيت الهى در كار آنان دخالتى ندارد را رد مىكند. يكى از اصحاب آن حضرت نزد ايشان آمد و عرض كرد:
«ابوهارون مكفوف» گمان مىكند كه شما به او فرمودهايد: «اگر جوياى ذات قديم هستى، بدان كه آن ذات مقدس در دسترس كسى نيست. اما اگر به دنبال كسى هستى كه آفريده و روزى داده است، آنكس محمدبن على (امام باقر (ع)) است»!
امام صادق(ع) نيز فرمود:
كَذَبَ عَلَىَّ عَليه لَعْنَةُ اللهِ واللهِ مَا مِنْ خالقٍٍ إِلاّ اللهُ وَحْدَهُ لا شريكَ له، حَقٌّ عَلَى اللهِ أن يُذيقَنَا المَوْتَ والَّذى لايَهْلِكُ هُوَ اللهُ خالقُ الخَلْقِ وَبارِي الْبَريَّة.2 2
او بر من دروغ بسته است و لعنت خدا بر او باد؛ به خدا سوگند كه هيچ خالقى جز الله نيست كه تنها و بىهمتاست؛ اين حق از آن خداست كه طعم مرگ را به ما بچشاند و تنها كسى كه نابودى در او راه ندارد، ذاتالله است كه آفريننده خلق و پروردگار مردمان است.