45يك - يكى از صحابه از پيامبر اكرم(ص) اجازه خواست كه رهبانيت پيشه كند. آن حضرت در پاسخ وى فرمود:
«إنَّ ترَهُّبَ امَّتِي الْجُلُوسُ فِي الْمَسَاجِدِ لإنْتِظَارِ الصَّلاةِ» 1؛ «رهبانيت امت من نشستن در مساجد به انتظار نماز است».
دو - جابر بن عبدالله انصارى روايت كرده است رسول خدا(ص) در سفر مردى را ديد كه جمعيتى به دورش گرد آمدهاند و سايبانى برايش زدهاند. فرمود: «اين اوضاع براى چيست؟» عرض كردند: «مردى روزهدار است». پيامبر فرمود:
«لَيسَ مِنَ الْبِرِّ الصِّيامُ فِي السَّفَرِ» 2؛ «روزه گرفتن در سفر از جمله كارهاى نيك نيست».
سه - از امام صادق(ع) نقل است كه فرمود:
رسول خدا(ص) در ماه مبارك رمضان به همراه مردم كه برخى از آنها نيز پياده بودند، از مدينه به سوى مكه بيرون آمد. وقتى به منطقه «كراع الغميم» رسيدند، آن حضرت بين نماز ظهر و عصر ظرف آبى خواست، از آن نوشيد، روزه خود را افطار كرد و مردم نيز به پيروى از ايشان روزه خود را افطار كردند. اما عدهاى حاضر نشدند روزه خود را باز كنند و به حال روزه باقى ماندند. پيامبر اين گروه را «نافرمانها» ناميد؛ زيرا همواره بايد به آخرين فرمان پيامبر عمل كرد. 3
چهار - امام صادق(ع) در روايتى فرمود:
يكى از صحابه رسولخدا(ص) به نام «سعد بن اشجع» گفت: «من خدا را و رسول خدا را و همه اين حاضران را به شهادت مىگيرم كه خواب را و خوردن غذا در روز را و پوشش شب و همنشينى با مردم و نزديكى با زنان را بر خود حرام كردم!» پيامبر(ص) به او فرمود: