35حام ¹ را بدون فرمان خدا حرام مى‌دانستند. ²

چهار - (وَ لاٰ تَقُولُوا لِمٰا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هٰذٰا حَلاٰلٌ وَ هٰذٰا حَرٰامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لاٰ يُفْلِحُونَ) ؛ «و براى آنچه زبان شما به دروغ مى‌پردازد، مگوييد اين حلال است و آن حرام تا بر خدا دروغ بنديد؛ زيرا كسانى كه بر خدا دروغ مى‌بندند، رستگار نمى‌شوند». (نحل: 116)

اين آيه شريفه نيز بر حرمت تحريف و افترا و دروغ‌بستن به خداى سبحان دلالت دارد.

پنج - (قُلْ مٰا يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقٰاءِ نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلاّٰ مٰا يُوحىٰ إِلَيَّ إِنِّي أَخٰافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذٰابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ) ؛ «بگو مرا نرسد كه آن (قرآن) را از پيش خود عوض كنم؛ جز آنچه را به من وحى مى‌شود، پيروى نمى‌كنم؛ اگر پروردگارم را نافرمانى كنم، از عذاب روزى بزرگ مى‌ترسم». (يونس: 15)

اين آيه، در واقع پاسخ خداوند به پيشنهاد مشركان است كه گفتند: (...اِئْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هٰذٰا أَوْ بَدِّلْهُ...) ³؛ يعنى بگو من چنين اختيارى ندارم و البته چنين حقى هم ندارم كه آيات بينات را از پيش خود تغيير دهم؛