109صاحبانشان جاى گرفته و با اعتقادات آنان آميخته شده كه از چارچوب فقهى خود بيرون آمده و نزد كسانى كه انجام دادن آنها را مشروع مىدانند و نزد مخالفان آنها بُعد عقيدتى به خود گرفته است. اينك به برخى از آنها اشاره خواهيم كرد:
1. جشن گرفتن در ميلاد نبوى و مناسبتهاى اسلامى
بىشك، جشن گرفتن در تولد پيامبر اكرم(ص) - در چارچوب ضوابط و اصول شرعى - نشاندهنده محبت، ولايت و دنبالهروى از رسولاكرم(ص) و در نتيجه، بزرگداشت رسالت درخشان اسلامى است.
پيشتر گفتيم ملاك در بدعت دانستن يا ندانستن چيزى، اين است كه آن چيز سبب افزودن چيزى به دين يا كم كردن چيزى از دين خدا باشد. اگرچه انجام هركارى كه در زمان رسول خدا(ص) انجام نمىشده است، بدعت به معناى لغوى آن نيست؛ يعنى انجام دادن كارى كه پيش از اين سابقه نداشته است و البته هيچ تعارض و مخالفتى هم با تشريع ندارد، بدعت به شمار نمىآيد. همچنين گفتيم تا هنگامى كه دليل عام، مجالى براى دربرگرفتن كارى داشته باشد و آن عمل در مصاديق آن عام داخل شود، نبودن دليل خاص براى آن كار به معناى داخل شدن آن در دايره بدعت نيست.
در اسلام دلايل بسيارى است كه بر وجوب احترام و بزرگداشت پيامبر اكرم(ص) چه در زمان حيات مبارك و چه پس از درگذشت آن بزرگوار تأكيد دارد و همين دلايل درباره اهل بيت آن حضرت نيز وارد شده است. از آنجا كه پيشينيان براى ابراز محبت به رسولخدا و خاندان او راه و روش خاصى داشتند، آيندگان نيز حق دارند براى ابراز اين