95بودند كه امام سجاد(ع) به يارى آنها شتافت و به دفن بدن مطهر امام اقدام كرد.
امام درحالىكه به شدت مىگريست فرمود:
طُوبى لِاَرْضٍ تَضَمَّنَتْ جَسَدَكَ الطّاهِرَ، فَإِنَّ الدُّنيا بَعْدَكَ مُظْلِمَةٌ وَالْآخِرَةُ بِنُورِكَ مُشْرِقَةٌ، أَمَّا اللَّيْلُ فَمُسَهَّدُ وَ الحُزْنُ فَسَرْمَدُ، اوْ يَخْتارَ اللهُ لِاَهْلِ بَيْتِ دارَكَ الَّتِى أَنْتَ بِها مُقِيمٌ وَ عَلَيْكَ مِنّى السّلامُ يَابْن رَسُولِ الله وَ بَرَكاتُهُ.
آفرين بر سرزمينى كه پيكر طاهر تو را در خود گرفته است. دنيا پس از تو تاريك و آخرت به نور تو روشن است. ديگر شبها خواب ندارم و اندوه مرا پايانى نيست، تا اينكه خداوند خاندان تو را به تو ملحق سازد و در سراى تو جاى دهد. سلام من بر تو اى پسر رسول خدا، و رحمت و بركات خدا بر تو باد.
سپس روى قبر نوشت:
«هذا قبرُ الحسينِ بن علىِّ بن ابىطالب الذى قَتَلوُهُ عَطشاناً غريباً» . 1
سپس على اكبر را در پايين پاى امام به خاك سپرد و آنگاه شهدا را در نزديكى هم دفن كرد و در اين راه بنىاسد همراهى كردند.