94 آنها آشنايند؛ آنان اين پيكرهاى پاره پاره را جمع مىكنند و در اين ديار و بر فراز مرقد حسين(ع) پرچمى مىافرازند كه هرگز كهنه نخواهد شد و در گذر روزها و سالها آسيب نمىبيند. 1
عجيب است كه امام زينالعابدين(ع) نيز علىرغم همۀ دردها و التهاب و تبى كه داشت از عمهاش زينب غافل نبود و او بود كه فرمود: «عمهام شب يازدهم، نماز شب را نشسته مىخواند». 2
به هر حال فاصلۀ كربلا تا كوفه را با وجود اينكه زنان و كودكان از شب عاشورا ديده بر هم ننهاده بودند و قلبهاى آنان سرشار از درد و مصيبت بود، با بستن زينالعابدين(ع) بر مركب، شبانه طى كردند.
دفن بدنهاى مطهر شهدا
بعد از رفتن كوفيان عدهاى از قبيلۀ بنىاسد قصد تجهيز و تدفين شهداى كربلا را كردند، اما چون هيچ كدام سر بر بدن نداشتند و لباس بسيارى از آنها ربوده شده بود، قابل شاسايى نبودند. آنها متحير مانده و به دنبال چارهاى