162امام درخواست كرد تا سر پدر بزرگوارش را تحويل دهند كه يزيد امتناع كرد. اما فشار افكار عمومى كار را به جايى رساند كه به قول طبرى، يزيد بر سر سفره غذا نمىنشست، مگر اينكه على بن حسين(ع) را فرا مىخواند و او را بر سر همان سفره مىنشاند 1؛ البته تغيير رفتار يزيد فريبى بيش نبود و او و مشاوران نيرنگبازش شرايط را تحليل كرده و زمان را مقتضاى چنين برخوردهاى منافقانهاى مىدانستند. وگرنه در پشت پرده، حقيقت انديشۀ امويان غير از آنچه بود كه مردم مشاهده مىكردند. يزيد هر دو عراق، (كوفه و بصره)، را در حوزۀ قلمرو عبيدالله قرار داد2 2 و يك ميليون درهم پاداش براى وى فرستاد و در جواب بىوفايى مردم كوفه نسبت به امام حسين(ع) و خلق ماجراى كربلا دستور داد عبيدالله به ميزان صددرصد بر پاداش و هداياى مردم كوفه بيفزايد و با همين عطاياى يزيد بود كه عبيدالله دو كاخ سرخ و سفيد ساخت تا زمستانها را در قصر حمراء و تابستان را در قصر بيضا بگذراند. به هر حال هيچگونه آثارى از ندامت و تغيير رويه در زندگى خفتبار او ثبت نشده است.