116
قَتِيلٌ بِشَطِّ النَّهْرِ نَفْسِى فِدَاؤُهُ
جَزَاءُ الَّذِى أَرْدَاهُ نَارُ جَهَنَّمَا 1
شگفتآور نيست اگر حسين(ع) كشته شد، پدر بزرگوارش كه از حسين(ع) بهتر بود نيز كشته شد.
شادمان نباشيد بر اين مصيبتى كه بر حسين(ع) وارد آمد كه اين مصيبتى بزرگ است.
جانم فداى آنكه در كنار نهر فرات به شهادت رسيد، كيفر آن كس كه او را كشت آتش جهنم است.
در بارگاه ابن زياد
گويا جاسوسان، خبر خطبههاى خاندان حسين(ع) ، خصوصاً گفتوگوى زينب با مردم كوفه را به دستگاه حكومت منتقل كرده بودند و عبيدالله بن زياد نيز همانند سيره و روش تمامىحاكمان خود، تصميم گرفت گوشهاى از قدرت جهنمىاش را به اهل بيت مصيبتديدۀ پيامبر(ص) بنماياند. قصر تازه تعمير شدۀ ابن زياد ميزبان كسانى بود كه در دربار عام او حضور داشتند. گردانندگان مجلس عام خيانت بنىاميه در كوفه،سران نظامى سپاه عمر سعد را در جايگاهى ويژه مستقر كردند و سرهاى مقدس شهيدان