112هميشگى زينب بود، چنين گفت:

يَا أَهْلَ الْكُوفَةِ! سَوْأَةً لَكُمْ خَذَلْتُمْ حُسَيْناً وَ قَتَلْتُمُوهُ وَ انْتَهَبْتُمْ أَمْوَالَهُ وَ وَرِثْتُمُوهُ، وَ سَبَيْتُمْ نِسَاءَهُ وَ نَكَبْتُمُوهُ؟! فَتَبّاً لَكُمْ وَ سُحْقاً. وَيْلَكُمْ أَ تَدْرُونَ أَىَّ دَوَاهٍ دَهَتْكُمْ؟ وَ أَىَّ وِزْرٍ عَلَى ظُهُورِكُمْ حَمَلْتُمْ؟ وَ أَىَّ دِمَاءٍ سَفَكْتُمُوهَا؟ وَ أَىَّ كَرِيمَةٍ أَهتَضَمْتُموها؟ وَ أَىَّ صِبْيَةٍ سَلَبْتُمُوهَا؟ وَ أَىَّ أَمْوَالٍ نَهَبْتُمُوهَا؟ قَتَلْتُمْ خَيْرَ رِجَالاتٍ بَعْدَ النَّبِىِّ وَ نُزِعَتِ الرَّحْمَةُ مِنْ قُلُوبِكُمْ، أَلَا حِزْبُ اللهِ هُمُ الغالِبُونَ وَ حِزْبُ الشَّيْطَانِ هُمُ الْخاسِرُون.

اى اهالى كوفه! سيماى شما زشت و ناپسند باد كه حسين(ع) را تنها گذاشتيد و او را كشتيد و اموال او را به غارت برديد، آن‌چنان‌كه گويى آن اموال از راه ارث به شما رسيده است. پرده‌نشينان حرم او را اسير كرديد و مورد شكنجه و آزار قرار داديد.

نابود شويد! آيا مى‌دانيد چه وزر و وبالى را گردن گرفتيد؟! و چه گناه سنگينى را بر دوش كشيديد؟! و چه خون‌هايى ريختيد؟! و چه بانوان گران‌قدرى را داغدار كرديد؟! و چه اموالى را به تاراج برديد؟! مردانى را از دم تيغ گذرانديد كه بعد از رسول خدا(ص) بهترين‌ها بودند و آن‌چنان‌كه گويى عاطفه و مهربانى در دل‌هاى شما ريشه‌كن شده است. آگاه باشيد كه حزب خدا پيروز و حزب شيطان زيانكار است.