126به نام خداوند بخشاينده بخشايشگر. ستايش مخصوص خداوند است بر ذلّت من، اى پروردگار من! به من رحم كن و لغزشم را بپوشان و ايمان را برايم حفظ كن. واى از كمى حزنم، و تأسف بر سنت و رفتن اهلش. و چه قدر مشتاق برادران مؤمن هستم تا مرا بر گريستن يارى دهند، و چه قدر بر از دست دادن مردانى كه چراغهاى علم و اهل تقوا و گنجهاى خيرات بودهاند محزونم. آه كه چه قدر حسرت وجود درهم حلال و برادر همدم مىخورم. خوشا به حال كسى كه عيب خودش او را از عيوب مردم بازدارد، و بدا به حال كسى كه عيوب مردم او را از عيوب خودش بازدارد. تا به كى خاشاك را در چشم برادرت مىبينى ولى تنه درخت را در چشم خودت مشاهده نمىكنى؟ تا به كى خود و گفتار و عبارات خود را مدح مىكنى و علما را مذمت مىنمايى و به دنبال لغزشهاى مردم مىباشى در حالى كه مىدانى پيامبر (ص) از اين كار نهى كرده است آن جا كه مىفرمايد: (مردگان خود را جز به خير ياد نكنيد؛ زيرا آنان به آنچه كه پيش فرستاده بودند رسيدند).
آرى، مىدانم كه جواب مرا مىدهى تا خودت را يارى كنى، كه مصيبت در مورد كسانى است كه بويى از اسلام نبرده و از شريعت محمّد (ص) اطّلاعى ندارند، در حالى كه اين امر جهاد است. آرى، به خدا سوگند! مقدارى از خير را شناختند كه اگر بنده به آن عمل مىكرد پيروز مىشد ولى نسبت به بسيارى از امور كه خداوند از آنها نخواسته جاهل شدند. و در حديث است: (از خوبى اسلام انسان اين است كه چيزى را كه بىمعناست ترك كند).