97پيامبر(ص) مى‌فرمايد:

«اِنَّ اللهَ يُحِبُ‌ّ السَّائِلَ اللَّحُوحَ» ¹؛ « خداوند دوست دارد سائلى را كه بر درخواستش اصرار و پافشارى مى‌كند».

به هنگام نيايش، رو به قبله كند و دست به سوى آسمان برآورد و با گريه و زارى بر خواسته‌اش اصرار ورزد و براى جلب توجه بيشتر پروردگار، هر خواسته‌اش را به درود و صلوات بر اهل بيت(عليهم السلام) مزيّن كند.

شب‌زنده‌دارى، دعا و عبادات را با صلوات و درود بر پيامبر(ص) و توسل به اهل بيت(عليهم السلام) درآميزد تا به اجابت نزديك‌تر شود.

اعتراف به لغزش و گناه، دست نياز بردن به سوى اهل بيت(عليهم السلام)، واسطه قرار دادن آنان نزد خدا و سوگند دادن به مقام شامخشان ، اميد به بخشش را افزون مى‌كند.

امام صادق(ع) فرمود:

«وَاللهُ ما خَرَجَ عَبْدٌ مِنْ ذَنبٍ الّا بِالْإِقْرارِ» ²؛ «خداوند بنده را جز با اقرار به گناهش، پاك نمى‌سازد».

مرا در اين ظلمات آنكه راهنمايى كرد دعاى نيمه شبى بود و گريه سحرى

اخلاص گوهر عمل

اگر توفيق يار شد و انسان توانست در سحر از بستر نرم فاصله بگيرد و به راز و نياز، عبادت، نماز، استغفار و توبه بپردازد، بايد توجه داشته باشد كه وقتى اين اعمال براى انسان مفيد است كه انگيزه او از انجام دادن آنها، تنها نيايش و كرنش به درگاه حق باشد، نه زمينه‌سازى براى اهداف ديگر يا به انگيزه استفاده از وقت خوش و دلپذير سحر؛ زيرا غير از خدا هرچه انسان را به حركت در آورد، رهزن است.