100 نِيامٌ تَدْخُلُوا الجَنَّةَ بِسَلامٍ» ¹؛ «سلام كردن را بين خودتان گسترش دهيد و عمومى كنيد و با خويشاوندان پيوند برقرار كنيد. به مستمندان غذا دهيد و هنگام شب كه مردم خوابند، به نماز بپردازيد، آن‌گاه با سلامتى وارد بهشت خواهيد شد.

يكى از خواسته‌هاى امام سجاد(ع) از خدا، سحرخيزى و عبادت شبانه است.

وَ اعْمُرْ لَيْلي بِإِيقَاظِي فِيهِ لِعِبَادَتِكَ، وَ تَفَرُّدِي بِالتَّهَجُّدِ لَكَ، وَ تَجَرُّدِي بِسُكُونِي إِلَيْكَ، وَ إِنْزَالِ حَوَائِجِي بِك. ²

بار خدايا! شبم را به بيدارى براى عبادتت، تنهايى شبانه‌ام را براى نماز شب، و دورى گزيدن از علاقه‌هاى دنيايى‌ام را با آرامشى به سوى خويش، و برآورده‌شدن نيازمندى‌هاى بايسته‌ام، آباد گردان.

اهتمام به نماز شب در سيره علما

از نكات درخور توجه در زندگانى معنوى عالمان برجسته، سحرخيزى و شب‌زنده‌دارى آنان است. گويا تمام انرژى‌شان در تلاش‌هاى علمى و خدمات مردمى، از همين عمل بوده است.

در احوال «مرحوم ملا محمد تقى برغانى» (شهيد ثالث) مى‌نويسند:

وى براى عبادت همواره از نيمه شب تا طلوع صبح صادق به مسجد خود مى‌رفت و در آنجا به مناجات، نماز، تضرع و زارى و تهجد اشتغال داشت و مناجات خمس عشر امام زين العابدين(ع) را از حفظ مى‌خواند و بر اين روش و شيوه پسنديده، استمرار