72هركدام از آنها كشته شود، يكبار ديگر برمىگردد تا بميرد و هركدام از آنها بميرد، بر مىگردد تا كشته شود».
آيه هفتم: (انبياء: 95)
(وَ حَرٰامٌ عَلىٰ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنٰاهٰا أَنَّهُمْ لاٰ يَرْجِعُونَ )
و حرام است بر شهرها و آبادىهايى كه [بر اثر گناه] نابودشان كرديم [كه به دنيا بازگردند] آنها هرگز باز نخواهند گشت.
براى تبيين چگونگى استدلال به اين آيه، بايد به نكات زير توجه كرد:
1. در قيامت بازگشت انسانها به زندگانى دوباره، عمومى و فراگير است. مؤمن، كافر، آنان كه به مرگ طبيعى از دنيا رفتهاند و كسانى كه دچار عذاب الهى شده و مردهاند، همگى براى حسابرسى اعمالشان در قيامت زنده مىشوند.
2. منظور از ( حَرٰامٌ ) در آيه، امتناع عقلى نيست؛ زيرا نظر به قدرت الهى، زنده كردن هلاكشدگان، چه در دنيا و چه در آخرت، هيچگونه امتناعى ندارد. به نظر مىرسد مراد از لفظ ( حَرٰامٌ ) اخبار از آينده است؛ يعنى خداوند مردمى را كه هلاك كرده است، دوباره به دنيا باز نمىگرداند.