1691. گوينده اين سخن - حافظ عراقى - در كتاب «طرح التثريب» اسناد بزار را بهخوبى بيان داشته است. سخن وى در اين كتاب مقدم بر گفتهاش در كتاب «تخريج احاديث الاحياء» است؛ زيرا «طرح التثريب» آخرين كتاب وى و «تخريج احاديث الاحيا» كتابى بوده كه وى در سنين كمتر از بيست سال، آن را تأليف كرده است.
«تقى الدين ابنفهد» در كتاب «لحظ الألحاظ» 1 مىگويد: «حافظ عراقى، با اينكه كمتر از بيست سال داشت در زمينه تأليف كتاب «تخريج احاديث الاحياء» علاقه فراوانى از خود نشان مىداد».
2. سخن حافظ عراقى ايجاب مىكند كه اين حديث، حديثى حَسَن باشد؛ زيرا وى براى اين حديث، دو طريق نقل كرده است و اگر تسليم ضعف اين دو طريق گرديم - چنان كه در جاى خود ثابت شده است - اين حديث به سبب اين دو طريق، روايتى حَسَن خواهد بود.
3. اين حديث، لزوماً از ديدگاه حافظ عراقى، روايتى حَسَن است. به اين بيان كه وى از دو طريق براى اين حديث سخن گفته است كه عبارتند از: طريق ابن مسعود و طريق انس. درباره روايت مرسَل بكر بن عبدالله مزنى كه روايتى مرسَل و در نهايتِ صحت است، گفتوگويى نكرده است و اگر به آن آگاهى يافته بود، به طور قطع درباره آن سخن مىگفت. ازاينرو، با توجه به مطالبى كه حافظ عراقى نقل كرده است و مطالبى كه از بيان آن خوددارى مىكرد، اين حديث تقويت مىگردد و حكم به قبول آن مىشود.