116«لا تُشدُ الرحال إلى مسجدٍ إلاّ إلى المساجد الثلاثة»، با لفظِ مسجد، از سفر به سوى آنها نهى گرديده است.

كاش ابن‌تيميه به همين مقدار بسنده كرده بود؛ ولى گفته است: «در اين صورت با لفظ مسجد، به دلالت فحوا و اولويت از سفر به سوى بقعه‌هايى نهى گرديده است كه به فضيلت آنها اعتقادى هست». سپس افزوده است: «بنابراين، اگر از سفر، به سوى مكان‌هاى مقدس و فضيلت، نهى شده باشد، سفر به اماكن كم فضيلت، به طريق اولى، نهى شده است».

در پاسخ اين مطالب بايد گفت كه قضيه برعكس است و آنچه را ابن‌تيميه گفته است، براى شخص وى الزام‌آور است (نه براى ديگران). اختصاص فضيلت فراوان به مساجد سه‌گانه سبب شده است كه سفر به سوى آنها مستحب شود، پس به اين طريق، سفر براى زيارت مرقد شريف رسول‌اكرم(ص) از سفر به سوى مساجد سه‌گانه، سزاوارتر است؛ زيرا مكان شريفى كه پيكر مطهر رسول خدا(ص) را در خود جاى داده است، از مساجد سه‌گانه فضيلت بيشترى دارد و هيچ مسلمان خردورزى ميان گچ و سنگ و ميان مكانى كه جسم شريف ¹ پيامبر اكرم(ص) را در بر دارد، مقايسه نخواهد كرد.

امام مالك مى‌گويد:

مكانى كه پيكر پاك رسول اكرم(ص) در آن جاى دارد، حتى از كرسى و عرش برتر است و در رتبه بعد از آن، كعبه، سپس مسجد پيامبر، پس از آن مسجدالحرام و آن‌گاه مكه قرار دارد.