92«غيبت»، معنايى جز ناشناخته بودن امام‌حاضر ندارد. البته شناخته شدنش براى شمارى از افراد و در حد ضرورت و با فرض مصونيتش از هر آسيب امكان‌پذير است.
برخى از روايات با عبارتى كامل و رسا، امام(ع) را به آفتابى عالم‌تاب تشبيه كردهاند كه به جهان روشنايى ميبخشد؛ چنان‌كه جابر بن عبدالله انصارى از پيامبر(ص) پرسيد:
يَا رَسُولَ اللهِ فَهَلْ يَقَعُ لِشِيعَتِهِ الانْتِفَاعُ بِهِ فِي غَيْبَتِهِ؟ فَقَالَ(ص): إِي وَالَّذِي بَعَثَنِي بِالنُّبُوَّةِ إِنَّهُمْ يَسْتَضِيئُونَ بِنُورِهِ وَ يَنْتَفِعُونَ بِوَلايَتِهِ فِي غَيْبَتِهِ كَانْتِفَاعِ النَّاسِ بِالشَّمْسِ وَ إِنْ تَجَلَّلَهَا سَحَاب. 1
اى رسول‌خدا! آيا در زمان غيبت مردم از وجودش بهره مى‌برند؟ پيامبر فرمود: بله، قسم به خداوندى كه مرا به پيامبرى برگزيد، مردم از او فيض مى‌برند و از ولايتش بهره‌مند مى‌شوند، همان‌گونه كه از نور خورشيد بهره مى‌برند. هرچند در پشت ابر باشد.
رسول اكرم(ص) در اين حديث وجود امام(ع) را به خورشيد و غيبت آن حضرت (مهدى موجود موعود) را به بودنش در پس ابر تشبيه مى‌كند؛ يعنى چگونگى بهرهمندى مردم از آن حضرت، همچون بهرهمندى آنان از آفتاب پنهان است:
الف) چنان‌كه خورشيد در منظومه شمسى، محور حركت كُرات و سيارات به شمار مى‌رود، وجود مبارك حجت خدا(ع) محور نظام هستى است:
ببقائه بقيت الدنيا و بيمنه رزق الوراء و بوجوده ثبتتِ الارض و السماء. 2
بقا و هستى دنيا به بقا و هستى اوست و به بركت او جهانيان روزى مى‌خورند و به جهت وجود اوست كه زمين و آسمان برقرار است.
ب) موجودات منظومه شمسى تنها از تابش مستقيم خورشيد بهره نمى‌گيرند تا اينكه با رفتنش پشت ابرها، از آن بى‌بهره شوند. بلكه نيروى جاذبه، يعنى مايه ثبات و