85امام‌مهدى(عج) است. البته اين ادعاها هرچند باطل است، اين باور را استوارتر مى‌كند؛ زيرا چنين ادعاها بر بديهى بودن انديشه مهدويت نزد همه شيعيان، دلالت مى‌كنند و ازاين‌رو، مدعيان نسبت‌هاى نادرست به ديگر ائمه روا مى‌داشتند.
«شيخ طوسى»، در «الغيبة» از شمارى از وكيلان مذموم مانند «محمد بن‌نصير نميرى» و «احمد بن‌هلال كرخى» و «محمد بن‌على بن ابى‌العزافر شلمغانى» و... نام مى‌برد. او، از بيش از ده تن از مدعيان دروغين وكالت و سفارت از امام‌مهدى(عج) ياد مى‌كند كه شيعيان آنان را لعن كرده و از آنان دورى جسته‌اند.
ج) سفيران و توقيعات
وجود چهار سفير امام‌و صدور توقيعات از سوى آنان، موضوعى بسيار روشن و بديهى شمرده مى‌شود. كسى از زمان «على بن الحسين» (پدر شيخ صدوق) و «مرحوم كلينى» (دانشمند هم‌عصر سفرا) تاكنون، وجود آنان را انكار نكرده و هيچ شيعه‌اى در اين زمان در مقام و منزلتشان ترديد نداشته و به صداقت آنان بدگمان نشده است.
سفيران امام‌مهدى(عج) اينان‌اند:
يك - «ابوعمرو عثمان بن‌سعيد»؛ او فروشنده روغن بود. شيعيان، نامه‌ها و اموالشان را براى او مى‌فرستادند و او آنها را در ظرف پنهان مى‌كرد و براى امام‌مى‌فرستاد. او وكيل امام‌هادى(ع) و امام‌حسن عسكرى(ع) و پس از آن دو بزرگوار، سفير امام‌مهدى(عج) بود.
دو - «محمد بن عثمان بن‌سعيد»؛
سه - «حسين بن‌روح نوبختى»؛
چهار - «على بن‌محمد سمرى».
اين سفيران توقيعات فراوانى صادر كردند كه شمارى از آنها در «كمال‌الدين» و