286
5. نقش شيعه در مبارزه با دشمنان اسلام
يكى از تهمت‌هاى وهابيت عليه شيعه آن است كه شيعيان با يهوديان و نصارا همكارى كردهاند. هيچ‌گاه شيعيان با يهوديان و نصارا همراه نبوده، بلكه در طول تاريخ اسلام از سرزمين اسلامى در برابر دشمنان دفاع كردهاند. آنان پيرو على بن ابى‌طالب‌اند و او ريشه يهود را در «جزيرة العرب» خشكاند و درِ خيبر را به فرمان الهى از جاى در آورد و قلعه يهوديان را گشود و شكست قطعى آنان را از مسلمانان در تاريخ رقم زد. 1
براى نمونه، سردار بزرگ اسلام، «ابوالحسن على»، ملقب به «سيف‌الدوله»، پس از استوار كردن قدرتش در «حلب»، همه توان نظامى خود را بر ضد «روم شرقى» به كار بست و روميان را تا مدتى، از تجاوز و دست‌اندازى به سرزمين‌هاى اسلامى بازداشت. او با تاختن پياپى بر كرانه‌هاى امپراتورى روم، بارها در قلمرو روميان پا نهاد و تا «مرعش» تاخت. اما كوشش‌هايش به فتح آن سامان نينجاميد. گفته‌اند كه سيف‌الدوله، چهل بار با روميان جنگيد و هنگامى كه از دنيا رفت، از غبارى كه در جنگها بر او نشسته بود، خشت كوچكى به اندازه كف دست ساختند و در لحد، چهره‌اش را بر آن گذاردند. 2
محفل سيف‌الدوله، محل اجتماع انديشه‌ورزانى چون «ابونصر فارابى» (260-339ه.ق)، «ابوالفرج اصفهانى» (284-356ه.ق)، «ابن‌نباته»، «ابوالطيب متنّبى» (303 -354ه.ق) و قهرمان بزرگ اين دفتر، «ابوفراس حمدانى» بود. حمدانى در وصف «سيف‌الدوله» گفته است: