276الف) رياست و زعامت در كارهاى دنياى مردم (ديدگاه اهل‌سنت)؛
ب) رياست در كارهاى دين و دنيا (نظر برخى ديگر از اهل‌سنت)؛
ج) اجراى برنامه‌هاى دينى؛ يعنى حكومت به معناى گسترده آن، اجراى حدود و احكام خدا و عدالت اجتماعى و پرورش نفوس در ظاهر و باطن.
امامت بر پايه ديدگاه سوم از مقام رسالت و نبوت بالاتر است؛ زيرا نبوت و رسالت تنها اخبار از سوى خدا و ابلاغ فرمان او و بشارت و انذار است، ولى امامت افزون بر همه اينها اجراى احكام و تربيت ظاهرى و باطنى نفوس را در برمى‌گيرد. البته برخى از پيامبران همچون ابراهيم و پيامبر اسلام(ص) داراى مقام امامت نيز بوده‌اند.
مقام امامت در حقيقت، مقام تحقق بخشيدن به هدف‌هاى مذهب و هدايت به معناى ايصال به مطلوب است نه تنها «ارائه طريق». همچنين، امامت «هدايت تكوينى»، يعنى تأثير باطنى و نفوذ روحانى امام‌را در مردم و هدايت معنوى آنان را فرا مى‌گيرد. به عبارت ديگر همان‌گونه كه خورشيد با پرتو زندگى‌بخش خود، گياهان را پرورش مى‌دهد و به موجودات زنده، جان و حيات مى‌بخشد؛ امام‌نيز در حيات معنوى انسان‌ها چنين تأثير مى‌گذارد.
خداوند متعال مى‌فرمايد:
هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلاٰئِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُمٰاتِ إِلَى النُّورِ وَ كٰانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً (احزاب: 43)
او كسى است كه به شما درود و رحمت مى‌فرستد و فرشتگان او [نيز براى شما تقاضاى رحمت مى‌كنند] تا شما را از تاريكى‌هاى [جهل و شرك و گناه] به سوى نور [ايمان و علم و تقوا] خارج سازد؛ او نسبت به مؤمنان همواره مهربان بوده است.
بنابراين آيه، رحمت‌هاى خاص خداوند و كمك‌هاى غيبى فرشتگان، مى‌تواند مؤمنان را از تاريكى‌ها به نور رهبرى كند. اين موضوع درباره امام‌نيز صادق است و