218اصحاب الحديث» در رد چنين ادعاهايى بنويسد.
علماى شيعه نيز، داستان نماز ابوبكر را در روزهاى بيمارى پيامبر(ص) به چند دليل نامعتبر مى‌دانند:
الف) احاديث منقول از عايشه كمابيش به اين موضوع مى‌پردازند، اما به هر روى اين خبرها به تواتر نمى‌رسد و درباره هيچ چيزى بدان‌ها نمى‌توان احتجاج كرد. از سوى ديگر، شايد عايشه در اين روايت -- به گفته عمر، در رد شهادت على در قصه فدك - به سود خويش سخن گفته باشد.
ب) به اجماع سيره‌نويسان و مورخان 1، ابوبكر، بنا به فرمان پيامبر(ص)، مى‌بايست در آن روزها در اردوگاه جرف و در سپاه اسامه باشد، نه در مدينه. از اين روى، اگر نمازى با مردم در مدينه گزارده باشد، به فرمان پيامبر(ص) نبوده است. قرينه‌هاى زير اين مطلب را تأييد مى‌كنند:
يك - در روايتى آمده است كه پيامبر به فرا خواندن على فرمان داد، اما كسى از او فرمان نپذيرفت و به جاى على، ابوبكر، عمر و عباس حاضر شدند. 2
دو - در برخى منابع تاريخى آمده است كه پيامبر پس از آگاه‌شدن از وقت نماز، فرمود: «كسى با مردم نماز گزارد» و عمر به نماز ايستاد. 3
سه - پيامبر به‌رغم ناتوانى و به يارى دو تن (على و فضل بن عباس) به مسجد آمد و نماز گزارد. 4
بنابراين، اقامه نماز به امامت ابوبكر نادرست است و از ساخته‌ها و پرداخته‌هاى