172
التَّقيَّةَ جُنُّ الْمؤمنِ» 1؛ «چه چيز از تقيه بهتر است؟ تقيه سپر انسان با ايمان است».
همچنين حضرت امام‌جعفر صادق(ع) مى‌فرمايد:
«التَّقِيَّةُ تُرْسُ الْمُؤْمِنِ وَالتَّقِيَّةُ حِرْزُ الْمُؤْمِن» 2؛ «تقيه سپر فرد با ايمان و وسيله حفظ و نگاه‌دارى او به هنگام مبارزه است».
بنابراين، تقيه، دروغ‌گويى، ترس، ضعف، زبونى و گريز از زير بار مسئوليت نيست، بلكه پوشاندن فكر و عقيده براى رسيدن به اهداف ويژه است.
«كميت» شاعر، روزى به خدمت امام‌موسى بن‌جعفر(ع) رسيد و چهره امام‌را درهم ديد. امام‌به او فرمود: تو درباره بنى‌اميه گفته‌اى:
«فَالانَ صِرْتُ إلى اميَّةَ وَالاُمُورُ لَها إلى مَصائِرُ»؛ «من اكنون به دودمان اميه متوجه شدم وكارهاى آنها متوجه من است».
كميت گفت: «من اين سخن را از روى تقيه سرودم. اما به خدا سوگند من به شما ايمان دارم و دوست شمايم». امام‌فرمود: «اگر تقيه مجوز هر كارى باشد، شراب‌خوارى نيز از روى تقيه جايز خواهد بود». 3
بنابراين، تقيه ائمه(عليهم السلام) براى حفظ و نگاه‌بانى از اسلام در برابر حاكمان ستمگر بوده است، نه از سر ترس از مرگ، تا گفته شود كه چرا آنان با داشتن علم غيب تقيه مى‌كردند؟ پيامبر(ص) و ائمه اطهار(عليهم السلام) در كارهاى عادى، فردى و اجتماعى، به استفاده از علم عادى موظف بوده و از اين‌رو، همواره در چنين كارها، از شيوه‌هاى عادى براى كسب آگاهى بهره مى‌برده و بر پايه برآيندهاى آن عمل مى‌كرده‌اند.