171اين آيه روشن مى‌سازد كه تقيه در عصر پيامبر در ميان مسلمانان بوده است. همچنين خداوند مى‌فرمايد:
مَنْ كَفَرَ بِاللّٰهِ مِنْ بَعْدِ إِيمٰانِهِ إِلاّٰ مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمٰانِ (نحل:106)
كسانى كه بعد از ايمانشان، به خدا كافر شوند [مجازات مى‌شوند]، به‌جز آنها كه تحت فشار واقع شده‌اند. درحالى‌كه قلبشان باايمان، آرام است.
نام افرادى مانند «عمار»، پدر او «ياسر»، مادرش «سميه»، «صهيب» و «بلال» در شأن نزول اين آيه ديده مى‌شود. اين آيه از تقيه‌كردن مسلمانان در صدر تاريخ اسلام حكايت مى‌كند و نشان مى‌دهد كه مسلمانان بدون تقيه كردن كشته مى‌شدند و قدرت و جمعيت آنان كم و كمتر مى‌شد. پدر و مادر عمار در برابر دشمن ايستادند و شهيد شدند، اما عمار تقيه كرد و سپس گريه‌كنان خدمت پيامبر رسيد. آن‌گاه اين آيه درباره او نازل شد و كار وى را تأييد كرد. 1 تاريخ زندگى عمار گواهى مى‌دهد كه او ابرمردى بود كه براى حفظ اسلام از هيچ چيزش دريغ نمى‌كرد. اما آنجا كه مصالح در كار بود به تقيه دست زد و جان خود را حفظ كرد.
على بن ابى‌طالب نيز كه پيامبر(ص) درباره‌اش مى‌فرمايد: «
عَليٌ مَعَ الحَقِّ وَالْحَقُّ مَعَ عَليٍّ » درباره تقيه چنين مى‌فرمايد:
التَّقِيَّةُ مِنْ أَفْضَلِ أَعْمَالِ الْمُؤْمِنِينَ يَصُونُ بِهَا نَفْسَهُ وَ إِخْوَانَهُ عَنِ الْفَاجِرِين... 2
تقيه از بهترين اعمال افراد با ايمان است كه به كمك آن، هم خود و هم برادران خويش را از چنگال فاجران رهايى مى‌بخشند [نيروها را براى مبارزه بنيادى ذخيره مى‌كنند].
حضرت امام‌محمد باقر(ع) نيز در اين‌باره مى‌فرمايد:
«اَيُّ شَيْءٍ اقَرُّ لِلْعَينِ مِنَ التَّقيَّةِ انَّ