159ح) هنگامى كه «بشير بن جذلم» خبر شهادت امام‌حسين(ع) را به گوش مردمان مدينه رساند، همه مردها سياه پوشيدند و فرياد و ناله سردادند. 1
ط) «سليمان بن ابى‌جعفر» (عموى هارون) در تشييع پيكر مطهر امام‌كاظم(ع)، جامه سياه پوشيد. 2
ى) «سيف بن عميره»، صحابى بزرگ امام‌كاظم(ع) در سوگ‌نامه خود مى‌گويد:
وَالْبَسْ ثيابَ الحُزنِ يومَ مُصابة ما بين اسود حالك أو اخضر. 3
در روز شهادت آن حضرت [روز عاشورا] جامه‌هاى عزا بر تن كن؛ يا به رنگ سياه تند يا سبز تيره.
بنابراين، جامه سياه در نخستين سده‌هاى تاريخ اسلام نيز همانند اين روزگار نشانه عزا بوده است. «ام‌سلمه» هفت سال همسر پيامبر(ص) و بيش از پنجاه سال با امامان معصوم مأنوس بود. امام‌حسين(ع) او را مادر مى‌خواند و با توجه به رواج آيين عزادارى در جامعه و رخ دادن هميشگى آن، درستى عمل او را از طريق تقرير معصومان مى‌توان اثبات كرد. «اسماء بنت عميس» نيز همواره در محضر حضرت فاطمه زهرا(عليها السلام) و اميرمؤمنان(ع) حضور داشت. حضور افرادى مانند عقيلۀ بنى‌هاشم، حضرت زينب كبرى(عليها السلام) در ميان بانوان سياه‌پوش، بيش از سيره به اثبات اين مسئله كمك مى‌كند.
رواياتى نيز در بردارنده قول يا عمل معصوم در اين‌باره است:
الف) «عبدالله بن‌عباس» پس از شهادت اميرمؤمنان(ع) به‌سوى مردم بيرون آمد و گفت: «اميرالمؤمنين از ميان ما رفت و براى خود جانشينى گذاشت كه اگر دوست داريد به‌سوى شما بيرون آيد. وگرنه كسى را بر كسى [اجبارى] نيست». مردم به گريه افتادند و گفتند: «بيرون آيد!» پس امام‌حسن(ع) با جامه سياه به‌سوى مردم بيرون آمد و