158ج) «اسماء بنت عميس» پس از جنگ موته در عزاى همسرش (جعفر طيار) لباس سياه پوشيد. 1
د) يكى از فرزندان امام‌زين‌العابدين(ع) نقل مى‌كند كه زنان بنى‌هاشم پس از شهادت امام‌حسين(ع)، در ماتم آن حضرت لباس‌هاى سياه و جامه‌هاى خشن پوشيدند و هرگز از سرما شكايت نمى‌كردند و پدرم، على بن‌الحسين(ع) به علت [سرگرم بودن آنان به] عزادارى برايشان غذا درست مى‌كردند. 2
ه) هنگامى كه يزيد، اهل‌بيت رسول‌خدا را خواست و آنان را ميان ماندن در شام و برگشتن به مدينه مخير ساخت، آنان گفتند: «ما بيش از هر چيز دوست داريم كه براى امام‌مظلوم، مجلس ماتم و عزا برپا و گريه و زارى كنيم». يزيد گفت: «آنچه مى‌خواهيد، انجام دهيد». آن‌گاه خانه‌هايى را براى آنان مهيا ساخت. پس، از زنان بنى‌هاشم و طائفه قريش كسى باقى نماند جز اينكه [به نشانه عزادارى] براى حسين(ع) لباس سياه پوشيدند و به مدت هفت روز براى آن حضرت ندبه و زارى كردند. 3
و) «منهال» پس از خطبه تاريخى امام‌سجاد(ع) در مسجد جامع دمشق، برخاست و گفت: «چگونه‌اى اى فرزند رسول‌خدا؟!» امام‌سجاد(ع) فرمود:
چگونه مى‌شود حال كسى كه پدرش به قتل رسيده باشد و اهل و عيالش اسير شده باشند؟ همانا من و اهل‌بيتم لباس عزا پوشيده‌ايم و پوشيدن لباس نو، بر ما روا نيست. 4
ز) «سليمان بن راشد» از پدرش چنين نقل مى‌كند: «امام‌سجاد(ع) را ديدم كه جبّه‌اى سياه رنگ و جلوباز پوشيده بودند». 5