314باشند، اما نه شيعه و نه سنّى به قول و حرف آنها اعتنا نكرده است. اعتقاد اصلى و درست شيعه و سنّى و همه مسلمانان عدم تحريف قرآن است؛ چرا وهابيت هميشه تلاش مى‌كند اختلاف‌تراشى كند و در طبل اختلاف بكوبد.
172. امامان(عليهم السلام) مبيّن احكام پيامبر(ص)
1. خداوند مى‌فرمايد: ( اِتَّبِعُوا مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ وَ لاٰ تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيٰاءَ... )؛ «از چيزى كه از جانب پروردگارتان بر شما نازل شد، پيروى كنيد و از اوليا و معبودهاى ديگر جز او، پيروى نكنيد...». (اعراف: 3)
در اين آيه به صراحت بيان شده كه جز از پيامبر(ص) نبايد از كسى پيروى كرد و امامت براى آن است كه امام فرمان‌هاى الهى را كه به ما رسيده، اجرا كند نه اينكه دين جديدى براى مردم بياورد و به شكلى غير از شكل دين پيامبر(ص) باشد.
2. وقتى على[(ع)] را فراخواندند تا قرآن بين ما داورى كند، او پذيرفت و گفت كه داور قرار دادن قرآن حق و لازم است. اگر على[(ع)] درست گفته بود پس او همان چيزى را گفته كه ما به آن معتقديم. و اگر سخن نادرستى گفته، بدانيد كه على[(ع)] سخن نادرست نمى‌گويد، و اگر روى آوردن به قرآن و داور قرار دادن قرآن در حضور امام جايز نمى‌بود، على[(ع)] مى‌گفت: چگونه مى‌خواهيد كه قرآن ميان من و شما داورى كند و حال آنكه من امام هستم و سخنان پيامبر(ص) را به شما مى‌رسانم؟
3. اگر شيعيان مى‌گويند پس از پيامبر(ص) بايد امامى باشد كه دين را به مردم برساند، اين سخن باطل و ادعايى بدون دليل است؛ زيرا آنچه اهل زمين به آن احتياج دارند اين است كه سخنان پيامبر(ص) به آنها برسد و آنها كه در حضور پيامبر(ص) هستند و آنهايى كه حضور ندارند و كسانى كه پس از پيامبر(ص) مى‌آيند همه به صورت يكسان به بيان و