36[و از قدرت او، هرگونه نيكى ساخته است] و اوست كه بر بندگان خود، قاهر ومسلّط است؛ واوست حكيم آگاه.
از اين آيه استفاده مىشود كه كاشف حقيقى تنها خداست و اگر كسى از بندگان خدا كشف و رفع گرفتارى مىكند در رأس آن خداوند متعال قرار دارد؛ و لذا كارهاى خارق العادۀ افرادى همچون عيسى(ع) از قبيل احياى مردگان و شفاى كورى و پيسى كه مصداق بارز كشف ضرّ است همگى به اذن و اراده و مشيت خداست.
و نيز خداوند متعال خطاب به پيامبر خود(ص) كرده و مىفرمايد:
(خُذْ مِنْ أَمْوٰالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِهٰا وَ صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاٰتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ وَ اللّٰهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ) (توبه: 103)
از اموال آنها صدقهاى [بهعنوان زكات] بگير، تا بوسيله آن، آنها را پاك سازى و پرورش دهى! و [به هنگام گرفتن زكات]، به آنها دعا كن؛ كه دعاى تو، مايه آرامش آنها ست؛ و خداوند شنوا و داناست.
ولى در جاى ديگر گرفتن را به خود نسبت داده و مىفرمايد: (... وَ يَأْخُذُ الصَّدَقٰاتِ...) ؛ «...و صدقات را مىگيرد...». (توبه: 104)
عمرو بن اميه مىگويد:
قال رجل للنبي[(ص)]: ارسل ناقتي و اتوكّل؟ قال: اعقِلها و توكّل. 1
مردى به رسول خدا(ص) عرض كرد: شترم را رها كنم و به خدا توكل نمايم؟ حضرت فرمود: پايش را ببند و به خدا توكل كن.