142ونيز از حضرت عيسى(ع) نقل مىكند كه به حواريين فرمود: (مَنْ أَنْصٰارِي إِلَى اللّٰهِ)؛ «كيست كه ياور من به سوى خدا (براى تبليغ آيين او) گردد؟» (آل عمران: 52)
ودر مورد جواب حواريين مىفرمايد: (قٰالَ الْحَوٰارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصٰارُ اللّٰهِ)؛ «حواريون گفتند: ما ياوران خداييم». (صف: 14)
ودر مورد مؤمنان مىفرمايد: (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا أَنْصٰارَ اللّٰهِ) ؛ «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! ياوران خدا باشيد». (صف: 14)
ونيز از قول پيامبر خود مىفرمايد: (وَ مٰا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّينَ عَضُداً) ؛ «ومن هيچگاه گمراهكنندگان را دستيار خود قرار نمىدهم». (كهف: 51)
از اين آيه استفاده مىشود كه از غير گمراه مىتوان يارى جست.
شبهه پنجم: نفى حسابرسى غير خدا
خداوند متعال مىفرمايد:
(إِنَّ إِلَيْنٰا إِيٰابَهُمْ * ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنٰا حِسٰابَهُمْ) (غاشيه: 25 و 26)
به يقين بازگشت (همه) آنان به سوى ماست و مسلّماً حسابشان (نيز) با ماست.
ونيز مىفرمايد:
(وَ إِنْ مٰا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِنَّمٰا عَلَيْكَ الْبَلاٰغُ وَ عَلَيْنَا الْحِسٰابُ) (رعد: 40)
واگر پارهاى از مجازاتها را كه به آنها وعده مىدهيم به تو نشان دهيم، يا (پيش از فرا رسيدن اين مجازاتها) تو را بميرانيم، در هر حال تو فقط مأمور ابلاغ هستى؛ وحساب (آنها) برماست.