82عادت كردهاند، در سفرهاى زيارتى نيز گاه مشاهده مىشود كه به تحقير ديگران مىپردازند مثلاً وقتى در مكه و مدينه با آدمهاى سياهپوست يا فقير روبهرو مىشوند، آنان را تحقير مىكنند يا در عراق وقتى فقر مردم اين كشور را مىبينند نگاههاى تحقيرآميز مىكنند. اين برخورد، زيبنده زائر ايرانى نيست. هيچكس در انتخاب رنگ پوست خود مختار نبوده است. بنابراين سزاوار نيست براى چيزى كه در اختيار او نيست، تحقير شود.
13. بازگويى گناه
بازگويى گناه دو حالت دارد: بازگويى گناهانى كه ديگران مرتكب شدهاند و گناهانى كه فرد خودش مرتكب شده است.
در صورت اول حق نداريم گناه ديگران را براى كسى بازگو كنيم؛ زيرا اين عمل از مصاديق اشاعه فساد و فحشاست و قرآن از اين عمل منع كرده است و مىفرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفٰاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيٰا وَ الْآخِرَةِ (نور: 19)
به يقين كسانى كه دوست دارند زشتىها در ميان مردم با ايمان شايع شود، براى آنان در دنيا و آخرت عذاب دردناكى است.
اما صورت دوم نيز كه خودمان مرتكب گناهى شدهايم،