81

12. اهانت و تحقير

از ديگر آفت‌هاى زبان اهانت و تحقير ديگران است. بى‌گمان، كسى كه زبان به اهانت مى‌گشايد آلوده شده و در واقع خود را تحقير كرده است. در حديثى از پيامبراسلام(ص) آمده است:

أذَلُّ النّاسِ مَنْ أَهانَ النّاسَ. ¹

ذليل‌ترين مردم، كسى است كه به آنان اهانت روا دارد.

تحقير كردن مؤمن از زشت‌ترين كاركردهاى زبان است. هرگز نبايد افراد فقير، ناتوان يا كسانى كه عيوب ظاهرى دارند را تحقير كرد؛ چراكه خداوند به امور انسان‌ها آگاه است و اين عمل برپايه فضايل اخلاقى نيست. امام صادق(ع) در اين‌باره مى‌فرمايد:

هيچ مؤمن فقيرى را تحقير نكنيد، به درستى كه هركس مؤمن تهيدستى را تحقير نموده و كوچكش كند، خدا او را تحقير مى‌كند و همواره مورد خشم و غضب خداوند خواهد بود، تا از تحقير كردن بيرون برود، يا توبه كند. ²

بعضى عادت كرده‌اند كه ديگران را تحقير كنند؛ مثلاً به ديگران لقبى مى‌دهند، كسانى كه به تحقير كردن ديگران