75اسرار و اطلاعاتى دارند كه ديگران نبايد از آنها آگاه شوند و آشكار ساختن آن براى ديگران، چه بسا آسيبها و گرفتارىهاى بزرگى در پى دارد.
اسرار آدمى از دو حال بيرون نيست: يا بيانگر دولت و سعادت و نيكفرجامى است يا بيانگر نكبت و شقاوت و ناكامى است. رازدارى در هر دو حال نيكوست؛ زيرا اگر راز، از دولت و سعادت انسان خبر دهد، اظهار آن موجب دشمنى بدخواهان و حسد ابناى زمان و توقع ارباب طمع و دونهمتان مىشود و اگر راز، از ناكامى و نكبت آدمى خبر دهد، بروز آن، شماتت دشمنان و اندوه دوستان و خفت در نظر ظاهربينان را در پى دارد. 1
-حفظكردن رازهاى خود
آن كه رازدار خويش نيست، نمىتواند اسرار ديگران را حفظ كند؛ چنان كه امام على(ع) مىفرمايد:
مَن ضَعُفَ عَنْ حِفْظِ سِرِّهِ لَم يَقْوَ لِسِرِّ غَيرِهِ. 2
كسى كه نتواند اسرار خود را حفظ كند، نمىتواند رازهاى ديگران را نگه دارد.
از سوى ديگر، كسى كه در حفظ اسرارش، ناتوان يا بىاعتناست، نبايد انتظار داشته باشد كه مردم سرّ او را