39
(وَ لاٰ تُطِعْ كُلَّ حَلاّٰفٍ مَهِينٍ * هَمّٰازٍ مَشّٰاءٍ بِنَمِيمٍ )
و از كسى كه بسيار سوگند ياد مىكند و پست است اطاعت مكن كسى كه بسيار عيبجوست و به سخنچينى آمد و شد مىكند.
وقتى روابط اجتماعى انسانها بيشتر مىشود، عيبهايشان نيز آشكارتر مىشود. ازاينرو، لازم است خوبىهاى يكديگر را برجسته كنند و در پى عيوب هم نباشند. توجه به اين نكته در سفر ضرورىتر است؛ چرا كه در اين وضعيت امكانات محدودتر و روابط بين همسفران گستردهتر است.
بنابراين، زائران بايد توجه داشته باشند عيبجويى، چه در حضور شخص و چه در غياب او، چه با زبان و چه با اشاره چشم و سر، چه كم و چه زياد، پسنديده نيست و اگر در ميان جمع باشد، اثر منفى آن بيشتر است. همچنين، آدمى نبايد از عيبهاى خود غافل شود و تنها به عيب ديگران توجه كند.
عيب خود نايافتن، بالاترين عيبهاست
جاهلان منفصل از جهل را جاهل مخوان
صائب تبريزى
امام على(ع) در اينباره مىفرمايد:
شَرُّ النّاسِ مَنْ كانَ مُتَتَبِّعاً لِعُيوبِ النّاسِ عَمياً