38 خود را اصلاح كند و فقط در پى آشكار كردن عيوب ديگران نباشد. در آزموههاى اخلاقى سفارش شده است، زائرانى كه دوست دارند مقرب خداوند شوند و دعايشان مستجاب شود، بايد از عيبجويى بپرهيزند و از خداوند كريم كه ناظر بر همه اعمال است، بخواهند زبانشان را از زشتىها حفظ كند.
از زشتىهاى زبان مىتوان به غيبت، تهمت، انكار و تكذيب، اهانت، ناسزاگويى، دروغ، تمسخر و... اشاره كرد. در آموزههاى اسلامى، اين اعمال، ناپسند شمرده شده است. از آنجا كه زائر در مسير تزكيه و تهذيب نفس قرار دارد، بايد بيش از هميشه به سخنانش دقت كند و بداند كه سخنان نابجا افزون بر آسيبهاى فردى آسيبهاى اجتماعى فراوانى نيز به دنبال دارد. در اينجا بعضى از زشتىهاى زبان را بررسى مىكنيم:
1. عيبجويى
عيبجويى، از آفتهاى زبان است. بسيار ناپسند و زشت است كه فردى زبان به طعنه و عيبجويى بگشايد. يكى از نشانههاى بيزارى خداوند از افراد عيبجو نامگذارى يكى از سورههاى قرآن به نام «هُمزه»، يعنى «بسيار عيبجو» است. مضمون آيههاى 10و11 سوره قلم نيز آشكارا به اين مطلب اشاره دارد، آنجا كه خداوند مىفرمايد: