80به همين معنا، در بيانى جامعتر، روايتى است كه از محمد بن مسلم وارد شده است كه مىگويد:
امام باقر(ع) فرمود: «اى محمد! هرگاه شنيدى خدا يكى از اين امت را به نيكى ياد كرده است، بدان كه آنان، ماييم و هرگاه شنيدى خدا از قومى به بدى ياد كرده است، بدان كه آنها دشمنان مايند». 1
اين حقيقت منظور دستهاى از روايات را در اين حوزه براى ما روشن مىكند؛ از جمله، ابوجارود مىگويد:
از امام باقر(ع) شنيدم كه مىفرمود: «قرآن بر چهار بخش نازل شده است: بخشى درباره ما، بخشى درباره دشمنان ما، بخشى فرايض و احكام است و بخشى سنن و مَثَلهاست، و
كرامتهاى قرآن از آنِ ماست». 2
از اصبغ بن نباته با عبارتى ديگر چنين نقل شده است كه مىگويد: «از اميرمؤمنان(ع) شنيدم مىفرمود: قرآن بر سه بخش نازل شده است: بخشى درباره ما و دشمنانمان، و بخشى سنن و مَثَلهاست و بخشى فرايض و احكام است». 3
روشن است كه اين تقسيمبندى، مقصود اصلى نيست، بلكه شرح و بيانى براى انواع آيههاى قرآن است كه بخش بزرگى از آن در مورد جايگاه قرآنى امامت نازل شده و از مهمترين اركان اعتقادى است كه قرآن كريم آنها را به ارمغان آورده است.