70بدينسان، ابنعباس، طبق اين گفته، در نص قرآن اختلافى نمىبيند. اما اختلاف را در نشناختن سبب نزول آيات و شرايط نزول آنها مىبيند كه علت آن، به تهىساختن قرآن از شرح و تفسير و شرايط نزول آيات توسط برخى خلفا بازمىگردد. (دقت كنيد)
تأويل
آيتالله خويى در كتاب «البيان» مىنويسد:
تأويل در لغت، مصدر مزيد فيه و اصل آن «أوْل» به معناى رجوع است و جمله « أوَّل الحُكمَ إلي أهل ه»؛ «حكم را بهسوى اهلش بازگرداند»، نيز از همين قبيل است.
گاهى در عبارت، لفظ «تأويل» به كار مىرود و مقصود از آن، عاقبت و چيزى است كه كار به آن مىانجامد و اين آيات كريمه بر همين اساس جريان دارد: «و از تأويل خوابها به تو مىآموزد» 1، «اين است تأويل خواب من» 2، «اين بود تأويل آنچه نتوانستى بر آن شكيبايى ورزى» 3 و ديگر موارد كاربرد اين لفظ در قرآن كريم. بنابراين، مقصود از تأويل چيزى است كه كلام به آن بازمىگردد و سرانجام آن است؛ چه اين
موضوع ظاهر باشد و واژهشناس عرب آن را بفهمد، يا پوشيده باشد و جز راسخان در علم آن را درنيابند. 4