134قاضى ابوبكر در يكى از دو گفتهاش، به نظريه دوم قائلاند».
ابنفارس مىگويد:
گردآورى قرآن بر دوگونه است: يكى تأليف سورهها، مانند تقديم هفت سوره طولانى و در پى آنها سورههاى مئين. اين كار همان است كه صحابه آن را به عهده گرفتند. اما گونه ديگر، گردآورى آيات در سورههاست كه توقيفى است و آن را پيامبر(ص)، آنگونه كه جبرئيل از ناحيه پروردگارش به آن خبر داده، به عهده گرفته است.
از جمله امورى كه براى اثبات اين مطلب بدان استدلال شده، اختلاف مصاحف گذشتگان درباره ترتيب سورههاست: برخى از آنان، سورهها را بر اساس نزول مرتب كردهاند كه همان مصحف على(ع) است. ابتداى آن، [سورۀ] اقرأ، سپس به ترتيب سوره مدثّر، [سورۀ] ن، مزمل، تبت، تكوير و به همين ترتيب تا آخر سورههاى مكى و مدنى. اما آغاز مصحف ابنمسعود چنين بود: [سوره] بقره، سپس نساء، آنگاه آلعمران. مصحف ابى و ديگران نيز، همينگونه بوده است.
گروهى قائل به گفته نخستاند.
ابوبكر انبارى مىگويد:
خداوند همه قرآن را به آسمان دنيا نازل كرد. سپس آن را در مدت 23 سال بهتدريج نازل كرد. هر سوره، بهعلت كارى كه رخ مىداد، و هر آيه، در پاسخ كسى كه پرسشى داشت، نازل مىشد. جبرئيل نيز، پيامبر(ص) را از محل آيه و سوره آگاه مىساخت. بنابراين چينش سورهها، مانند چينش آيات و