108روايات مستفيضى كه از طريق شيعه و سنى وارد شده است، بر اين معنا دلالت مىكند. اين دسته روايات، دلالت دارند كه پيامبر(ص) و مؤمنان، كامل و تمامشدن سوره را تنها با نزول بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ
مىدانستند؛ چنانكه ابوداود و حاكم و بيهقى و بزّاز، آن را از طريق سعيدبن جبير، طبق نقل الاتقان، از ابنعباس نقل مىكنند كه گفت: «پيامبر(ص) جدايى و پايان سوره را تا زمانى كه بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ بر او نازل مىشد، نمىدانست». و بزّاز افزوده است: «آنگاه كه بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ نازل مىشد، حضرت مىدانست كه سوره به پايان رسيده و سوره ديگرى فرارسيده يا آغاز شده است».
اين روايت از حاكم، به صورت ديگرى، از سعيد، از ابنعباس نقل شده است كه گفت: «مسلمانان پايانيافتن سوره را نمىدانستند تا اينكه بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ نازل مىشد. هرگاه كه نازل مىشد، مىدانستند كه سوره به پايان رسيده است». اسناد اين روايت براساس شرط بخارى و مسلم است. 1
همانگونه كه ملاحظه مىكنيد، روايات صراحت دارد كه آيات، نزد پيامبر(ص) طبق ترتيب نزول مرتب شده بود. ازاينرو آيات مكى در سوره مكى، و آيات مدنى در سوره مدنى قرار دارد. مگر اينكه فرض شود پارهاى از سورهاى در مكه، و پاره ديگرش در مدينه نازل شده باشد و اين فرض جز در يك سوره تحقق نمىيابد و لازمهاش اين است اختلافى كه در جايگاه آيات مشاهده مىكنيم، به اجتهاد صحابه مستند باشد.