65
ريشه عصمت در كلام علامه عسكرى
علامه سيد مرتضى عسكرى درباره عصمت از گناه مى نويسد:
مثال [انسان معصوم]، مثال انسان بينا و نابينايى است كه با هم در مسيرى ناهموار و پرخطر حركت مى كنند. بينا از خطرها و پرتگاهها دورى مىكند و همراه نابينايش را نيز آگاه مى كند تا از آنها دورى كند. يا مانند انسانهاى تشنه اى كه روياروى آنان آب به ظاهر گوارايى است و جانشان را به نوشيدنى و فرونشاندن تشنگى فرا مى خواند و حال آنكه در ميانشان طبيبى است مجهّز به ميكروسكوپ كه با آن، انواع ميكروبهاى كشنده را مشاهده مىكند و دستور مى دهد تا آن را پيش از مصرف تصفيه كنند. مثال بندگان مخلَص خدا در دين، برهان الهى و بصيرت به حقايق اعمال و آثار زشت و زيباى آن نيز بدينگونه است. آنان با چنين ديدى كه از زشتى انجام دادن گناه در دنيا و تجسّم آتشين و جاودان آن در آخرت دارند، ممكن نيست كه با اراده و اختيار خود به انجام دادن گناه يا ترك واجب اقدام كنند. 1