47مى‌كند. پس امامت از نظر باطن، يك نحوه ولايتى است كه امام در اعمال مردم دارد، و هدايتش همانند هدايت انبيا، رسولان و مؤمنان، فقط راهنمايى از طريق نصيحت، موعظه حسنه و آدرس دادن نيست. بلكه هدايت امام، دست‌گيرى از خلق و به راه حق رساندن است. ¹

خلاصه كلام آنكه به نظر شيعه، امامت فقط مقامى نيست كه به حكومت ظاهرى نظر داشته باشد. بلكه افزون بر اين، جايگاهى معنوى و روحانى است. امام در انديشه شيعى، هدايت همه جانبه را در امر دين و دنيا بر عهده دارد و شريعت پيامبر(ص) را از تحريف و تغيير حفظ مى كند. اين جايگاه و مقام، همان جايگاه و مقامى است كه خداوند پس از پيمودن مقام نبوت، به حضرت ابراهيم(ع) بخشيد.

حقيقت امام و امامت در سنت مكتوب

پيامبر(ص) در مواضع مختلف، با قرار دادن عترت خويش در كنار قرآن، ضمن اينكه حجيت و اعتبار گفتار، رفتار و تقرير آنها را گوشزد كرد، راه نجات را در پيروى و اطاعت از آنها دانست. اين حقيقت را مى‌توان از حديث مورد قبول شيعه و اهل سنت كه به «حديث ثقلين» معروف شده است، به روشنى و خالى از تعصبات فرقه اى فهميد. در اينجا نمى خواهيم از اين حديث يا احاديث مشابه آن سخن بگوييم ²،

بلكه مى‌خواهيم با توجه به اعتبار كلام آن بزرگواران، گوشه اى از آن سخنان را درباره امامت و جايگاه آن بازگو كنيم. رهنمودهاى پيامبر(ص) و