171انسان به طور طبيعى در طى كردن مدارج كمال همواره در پى الگو، نمونه و مدل است. قرآن كه كتاب هدايت در عرصه هاى مختلف زندگى بشر است با مطرح كردن الگوها، مدل ها و نمونه هاى مختلفى از افراد و اقوام، درصدد الگوسازى براى مخاطبان خويش است. به‌طور مشخص، قرآن در سه مورد، تعبير «أسوه حسنه» را به كار برده است. 1 در يكى از اين موارد، پيامبر(ص) را الگو معرفى مى‌كند و درباره اين شخصيت مى‌فرمايد: لَقَدْ كٰانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللّٰهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ ؛ «به يقين براى شما در زندگى پيامبر خدا سرمشق نيكويى بود». (احزاب: 21) و درباره حضرت ابراهيم(ع) مى‌فرمايد:
قَدْ كٰانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرٰاهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ (ممتحنه:4)
براى شما سرمشق نيكويى در زندگى ابراهيم و كسانى كه با او بودند، وجود داشت.
در اين موارد يا موارد ديگرى همچون حكايت لقمان، مؤمن آل‌فرعون و مؤمن آل ياسين شخصيت اخلاقى و انسانى اين الگوها و نمونه ها مورد نظر است. در واقع، برخى به علت برخوردارى از ويژگى‌ها، مى‌توانند مدل و نمونه برترى در رشد افراد جامعه به شمار