163محبت دنيا را در دل ما نهاده است. او به آخرت همان‌گونه نگاه مى‌كند كه ما به دنيا مى‌نگريم. پس آيا كسى را ديده‌اى كه ديدن چهره زيبا را براى چهره زشت رها كند؟ آيا ديده‌اى كه كسى غذاى گوارا را براى غذاى تلخ، لباس نرم و راحت را براى لباس خشن و نعمت‌هاى هميشگى و جاودان را براى دنياى فانى و رو به زوال رها كند؟ 1
چنان‌كه روشن است هشام بن حكم مانند هر متكلم ديگرى با توجه به آنچه از آموزه هاى دينى دريافت كرده است، مى خواهد عصمت امام را تبيين كند و مدلّل سازد و اين تبيين نشان نمى‌دهد كه او سازنده اين عقيده است. آيا متكلمان اهل سنت براى تبيين باورهاى خود استدلال نمى كنند؟!
كج فهمى از كلام امام على(ع)
از خرده‌گيرى هاى مخالفان انديشه عصمت، كلام اميرمؤمنان(ع) است كه مى‌فرمايد:
فَلَا تَكُفُّوا عَنْ مَقَالَةٍ بِحَقٍّ أَوْ مَشورَةٍ بِعَدْلٍ فَإِنِّي لَسْتُ فِي نَفْسِي بِفَوْقِ أَنْ أُخْطِئَ. 2
پس، از سخن حق يا نظر عادلانه خوددارى نكنيد؛ زيرا من خود را برتر از آنكه اشتباه كنم نمى‌دانم.
مخالفان مى‌گويند معلوم مى شود كه امام نمى تواند معصوم باشد؛ زيرا شيعه به امامت على(ع) باور دارد درحالى‌كه با توجه به اين كلام، ايشان