107اما در پاسخ به اين توهّم بايد گفت:

اگر مقصود از اهل‌البيت، همسران آن حضرت بودند، بايد طبق قواعد زبان عربى از ضمير «كنّ» استفاده شود كه براى خطاب قرار دادن جمعى از زنان به كار مى رود و به صورت «ليذهب عنكنّ» بيان مى شد، نه به صورت ( لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ ) كه براى خطاب قرار دادن جمعى از مردان به كار مى رود و اين اختلاف ضمير، روشن مى سازد كه مخاطبان اين قسمت با مخاطبان قسمت‌هاى پيشين و پسين آيه تفاوت دارند.

با توجه به اين مطلب، نيمه دوم آيه كه از تطهير اهل‌البيت سخن مى‌گويد، ادامه نيمه اول آيه نيست و از نظر نزول، ارتباطى با هم ندارند؛ زيرا رواياتى كه در شأن نزول آيه وارد شده اند، اين اتصال را نفى مى‌كنند؛ به اين معنا كه آيه مورد بحث، به تنهايى و در يك واقعه جداگانه نازل شده است. در ميان حدود هفتاد روايتى كه در اين‌باره وارد شده است، حتى يك روايت هم وجود ندارد كه بگويد آيه شريفه، به دنبال آيات مربوط به همسران رسول خدا(ص) نازل شده است. هيچ يك از مفسران نيز چنين چيزى نگفته اند و آنها هم كه گفته‌اند آيه مورد بحث، مخصوص همسران رسول خدا(ص) است، نمى گويند كه اين آيه در ضمن آيات نازل شده است. بنابراين، قرار گرفتن اين قسمت از آيه به دنبال خطاب به همسران پيامبر(ص) مى تواند به دو احتمال باشد:

1. به دستور رسول خدا(ص)، به دنبال آن آيات قرار گرفته است.

2. پس از رحلت رسول خدا(ص)، اصحاب در هنگام تأليف آيات قرآنى، آن را به صورت فعلى قرار داده اند.