129ممكن نيست، پس مقصود از قرب الهى و نزديكى بنده به خدا چيست؟

در پاسخ بايد گفت: خداوند جهان، كمال مطلق و نامحدود است و پويندگان راه عبوديت و بندگى در پرتو كمالاتى كه از اين راه به دست مى‌آورند، سرانجام حائز كمال مى‌شوند و از ديگران، كه فاقد اين نوع كمال‌اند، مقرّب‌تر و نزديك‌تر به خداى تعالى مى‌گردند.

در جهان آفرينش هركسى به تناسب كمال وجود خويش، قربى به ذات پروردگار دارد پس هر فردى كه از نظر وجود كامل‌تر باشد به ذات الهى كه كمال محض و نامتناهى است، مقرّب‌تر و نزديك‌تر خواهد بود.

وقتى مى‌گوييم: خداوند كمال مطلق و نامتناهى است، مقصود از آن، صفات جمال خدا از قبيل: علم، قدرت، حيات و اراده است. هرگاه بنده‌اى در پرتو پيمودن راه اطاعت، گام در درجات كمال مى‌گذارد و از نردبان كمال بالا مى‌رود، مقصود اين است كه كمال وجودى بيشتر، علم و قدرتى زيادتر، اراده‌اى نافذتر و حياتى جاودانه‌تر يافته است. در اين‌صورت مى‌تواند از فرشته بالاتر رفته و از كمالات بشرى بهره‌مند گردد.

پيامبر گرامى(ص) در ضمن حديثى به مقامات بلند سالكان راه حقّ و پويندگان راه عبوديّت و بندگى اشاره نموده، سخن پروردگار را چنين نقل مى‌فرمايد:

ما تقرّب إليّ عبد بشيء أحبّ إليّ ممّا افترضت عليه و إنّه ليتقرّب إليّ بالنافلة حتّى أحبّه، فإذا أحببتُه كنت سمعه الذي