69 شُفَعٰاؤُنٰا» درست نيست؛ زيرا عبادت با طلب شفاعت فرق دارد. آن‌ها كافر بودند و بت‌ها را عبادت مى‌كردند، ولى ما مسلمانيم و از پيامبر و صالحان، كه از طرف خدا حق شفاعت دارند، شفاعت مى‌خواهيم و به هيچ‌وجه آن را عبادت نمى‌كنيم.

دليل چهارم

با اين‌كه «طلب دعا» با «درخواست شفاعت» از يك مقوله هستند، چگونه است كه آقايان وهابى، التماس دعا از مؤمنان را جايز مى‌دانند و اجازه مى‌دهند به هر يك از مؤمنان بگويند: «ادعُ لي براى من دعا كنيد» چرا وقتى مسلمانى بخواهد به پيامبر صلى الله عليه و آله بگويد: «اشْفَعْ لِي» مى‌گويند حرام و شرك است و جايز نيست؟! ميان اين دو مورد چه تفاوتى است كه يكى را جايز مى‌دانند و ديگرى را غير جايز؟! آيا اينگونه برخورد با پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله و با اهل بيت او، كه عِدل قرآن و يكى از دو ثقل يادگار او هستند، توهين به مقام و مرتبۀ آن‌ها نيست؟ آنان كسانى هستند كه خداوند احترامشان را واجب كرده و اجازۀ شفاعتشان داده است.

چگونه است كه از يك انسان معمولى درخواست دعا جايز مى‌باشد ولى از پيامبر خدا، يا امامان معصوم و اولياء اللّٰه طلب دعا و شفاعت حرام، كفر و شرك است؟!