139
توسل به صالحان
در فصل‌هاى گذشته روشن شد كه توسل به انبيا و اوليا، و توسل به پيامبر عظيم‌الشأن اسلام، چيزى نيست كه مخصوص شيعه باشد، بلكه مسأله‌اى است كه تمام امامان چهارگانۀ اهل سنت، علما و معاريف آن‌ها نيز آن‌را بيان كرده و مستحب دانسته‌اند و فرقى هم ميان حيات و ممات نگذاشته‌اند. آنان، نه تنها توسّل به پيامبر اسلام را جايز شمرده، بلكه توسّل به تمام كسانى كه به نحوى منسوب به او هستند را نيز جايز دانسته‌اند.
اكنون به نمونه‌هايى از آن توجه فرماييد:
1 . در روايات اهل سنت آمده است: در عصر عمربن خطّاب، در مدينه قحطى و خشكسالى شد. مردم از شدّت گرسنگى و قحطى، نزد وى رفته، تقاضاى دعاى باران كردند. او نزد عباس بن عبدالمطّلب، عموى پيامبر آمد و با توسل به او، دعا مى‌كرد و چنين مى‌گفت:
«اللهمَّ إنَّا كُنّا إذَا قَحَطنَا تَوَسَّلنَا إِلَيكَ بِنَبِيِّنَا فَتَسقينا، و إِنَّا نَتَوَسَّلُ إِلَيكَ بِعَمِّ نَبِيِّنَا مُحَمَّد صلى الله عليه و آله فَاسْقِنَا».
«خداوندا! هرگاه گرفتار قحطى مى‌شديم، براى‌رفع آن، متوسل به پيامبرمان مى‌شديم. او را ميان خود و تو واسطه قرار مى‌داديم و تو ما را