128مجاز باشند. قدرت بر همه كارى دارند اما نه قدرت استقلالى. قدرت آنان قدرتى است كه خداوند به آن‌ها داده و سپس به بندگان خود فرموده است: از طريق آن‌ها و به وسيلۀ آن‌ها حاجات خود را طلب كنند؛ همانگونه كه آدم و ديگر پيامبران به وسيلۀ محمد و آل محمد در پيشگاه خدا عرض حاجت مى‌كردند.
توسل به انبيا و اولياء
وهابى‌ها هرگونه توسلى را حرام و شرك مى‌دانند؛ توسل به پيامبران باشد يا صالحان و اولياءاللّٰه. چنانكه محمد بن عبد الوهاب در كتاب توحيد، در تفسير آيۀ: أُولٰئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلىٰ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ ... 1 عمل مشركان را، كه به صالحان توسل مى‌جستند، رد كرده و در آن افزوده است: توسل به صالحان شرك اكبر است.
صنعانى نيز در كتاب «تطهير الاعتقاد» در باب دوم مى‌نويسد:
«من توسل بمخلوق فقد أشرك مع الله غيره ، و اعتقد ما لا يحل اعتقاده ، كما اعتقد المشركون في الأوثان ...».
* * *
اين ادعاى وهابى‌ها، برخلاف نص قرآن و روايات