290زمان نيز در اين تابلو در امتداد است. و حكم الهى « در روزى برابر با پنچاه هزار سال 1» صدور مىيابد. سپس براى پايان و تشخّص فرجام اين منظرۀ شگفتآور و هيجان انگيز « ديوارى ميان مردم زده مىشود كه درون آن رحمت و سعادت و برون آن عذاب است ». آرى، اين جايگاه جاويدان سعادتمندان و شقاوتمندان است. در تمام هستى، هيچ صحنهاى قادر نيست هم عرض صحنۀ قيامت قرار گيرد، يا در مناظرى كه متوالياً در سورههاى قرآنى از آن سخن رفته، بر صحنۀ قيامت غلبه كند. و از همين منظرۀ شكوهمند و تصويرنگارى شگفت قرآنى است كه پس از گذشت شش قرن نبوغ « دانته 2» صحنههاى خيالى خود در « كمدى الهى » را از طريق كتاب « رسالۀ الغفران نوشتۀ ابوالعلاء معرى 3» الهام مىگيرد 4.
«جهان هستى»:
در سفر تكوين دربارۀ خلقت چنين عبارتى مىخوانيم:
« وخداوند گفت نور باشد پس نور شد 5».
عبارت ذكر شده در شكلى بىنظير يادآور اين آيۀ قرآنى است كه:
«B كُنْ فَيَكُونُ *» . اين تشابه بين دو عبارت تورات و قرآن عجيب مىنمايد. امّا قرآن، همواره چگونگى اين تكوين « آمرانه » را براى ما توصيف مىكند. قرآن نخست از وحدت مادّۀ اوّليۀ جهان سخن مىگويد:
« آيا كافران نديدند كه آسمانها و زمين بسته بودند پس ما آن دو را شكافتيم 6»
سپس دربارۀ حالت ابتدايى اين مادّه چنين مىگويد: