233
باورهاى شخصى حضرت محمّد(ص)
بنظر مىرسد كه نويسندگان جديد در تحليلهاى خود در مورد « پديدۀ قرآنى » نسبت به عقايد و اعتقادات شخصى پيامبر(ص) كه حقيقتى مهم و اصلى است، چيزى در نظر نگرفتهاند. توجّه به اين نكته كه وجود پيامبر(ص) در اين قضيه به عنوان يگانه شاهد مستقيم بر « پديدۀ قرآنى »، خود بر اين حقيقت، ارزش استثنايى خاصّى مىبخشد.
همين فروگذاريهاست كه تحقيقات اين نويسندگان را نهايتاً به يك تناقض دوگانه منجر مىسازد، اين تناقض آن است كه از يك طرف مىگويد وحى پديدهاى ذاتى محسوب مىگردد و از سويى ديگر شهادت اين ذات مقترن با او در نظر گرفته نمىشود. اين تناقض نامفهوم همان نقطهاى است كه ما را در ابتداى فصل سابق بر آن داشت تا ارزش اخلاقى و عقلى ذات (مَنِ) محمّد(ص) را بيان كنيم تا در نتيجه بتوانيم شهادت اين ذات را، به اين اعتبار كه مشكل گشاى وحى نفسى (روانى) است، بكار گيريم.
و نيز ما سعى داريم در بررسى و معرفت شخصى خود، ديدگاه و رأى اين ذات دربارۀ خود و پديدهاى كه در آن به بحث مشغوليم را اضافه گردانيم. اين ديدگاه همان است كه با تمام روشنى در عقايد نهايى آن ذات منعكس مىشود. و بنابراين اقتضا دارد كه ما اين اعتقادات را با درجهاى از علو و بلندى خويش در شعاع ارزش عقلى، مورد