174نازل شده، ميان « قرآن و سنّت » رخ ننمايد ¹.

پس از رحلت رسول خدا(ص) بود كه اهميّت « حديث \ سنّت » به ويژه در بُعد فقهى و تشريعى به عنوان منبع دوّم جهت شناخت قوانين اسلامى، به مرحلۀ بروز رسيد...

انديشۀ تمسّك به سنّت رسول خدا(ص) در تاريخ تشريع و قانون گذارى اسلامى براى نخستين بار در عصر خود نبىّ اكرم(ص) به وقوع پيوست.

پس از غزوۀ حنين، صحابى معروف « معاذبن جبل ²» براى منصب « قضاوت » در ميان مردم يمن از جانب شخص رسول الله(ص) انتخاب گرديد و به هنگام عزيمت بسوى حوزۀ مأموريت خويش، رسول اكرم(ص) او را مورد خطاب قرار داده، وصايا و نصايحى چند بدو فرمود، از جمله از وى پرسش فرمود: در قضايا و دعاوى و منازعاتى كه بر تو عرضه خواهد گشت، چگونه و بر پايۀ چه معيارى داورى خواهى نمود؟ معاذ پاسخ داد: براساس ضوابط و معيارهاى كتاب خدا و اگر در آن، ضابطه و تصريحى نيافتم به سنّت رسول خدا(ص) رجوع مى‌كنم و اگر در سنّت هم اصل و معيارى نديدم با رأى و استنباط خودم، اجتهاد خواهم نمود ³...

در اينجا رسول اكرم(ص) شيوۀ معاذ را در قضاوت كه « سنّت » را منبع دوّم قوانين وحقوق اسلامى و « قياس » را منبع سوّم شناخته بود، مورد تأييد ⁴ قرار داد.