1) . در صحيح بخارى، از عبيدبن سباق، از زيدبن ثابت نقل شده است: زيد مى‌گويد: پس از كشتار اهل يمامه، ابوبكر به دنبال من فرستاد، در حالى كه عمربن الخطاب نزد وى بود... ابوبكر گفت:...عمر نزد من آمده و مى‌گويد بيم آن دارم كه كشتار قاريان موجب از ميان رفتن پاره‌اى از آيات قرآنى گردد و من از تو مى‌خواهم تا به گِرد آورى قرآن فرمان دهى!... سپس ابوبكر روبه من كرد و گفت: تومردى جوان و خردمند هستى، در نزد ما متّهم به چيزى نيستى و در زمان پيامبر(ص) آيات وحى شده را مى‌نوشتى... پس در پى اين كار باش و قرآن را جمع كن! به خدا سوگند كه اگر به من فرمان مى‌دادند كوهى را جابجا كنم، بسى آسانتر از اين بود كه قرآن را گِرد آورم! گفتم: چگونه كارى مى‌كنيد كه پيامبر آن را انجام نداد؟ ابوبكر گفت: سوگند به خدا اين كار خوبى است (يعنى نفع اسلام و مسلمين را در بردارد). پس هماره ابوبكر به من مراجعه مى‌كرد تا خداوند مرا براى اين كار آماده ساخت... (ر.ش به «صحيح بخارى» / باب/3كتاب فضايل القرآن66/ و نيز «البرهان فى علوم القرآن»/ زركشى / و «البيان فى تفسير القرآن»/ آيۀ الله العظمى خويى/) /مترجم/